پاسبانی خفت و دزد اسباب برد


رختها را زیر هر خاکی فشرد

روز شد بیدار شد آن کاروان


دید رفته رخت و سیم و اشتران

پس بدو گفتند ای حارس بگو


که چه شد این رخت و این اسباب کو

گفت دزدان آمدند اندر نقاب


رختها بردند از پیشم شتاب

قوم گفتندش که ای چو تل ریگ


پس چه می کردی کیی ای مردریگ

گفت من یک کس بدم ایشان گروه


با سلاح و با شجاعت با شکوه

گفت اگر در جنگ کم بودت امید


نعره ای زن کای کریمان برجهید

گفت آن دم کارد بنمودند و تیغ


که خمش ورنه کشیمت بی دریغ

آن زمان از ترس بستم من دهان


این زمان هیهای و فریاد و فغان

آن زمان بست آن دمم که دم زنم


این زمان چندانک خواهی هی کنم

چونک عمرت برد دیو فاضحه


بی نمک باشد اعوذ و فاتحه

گرچه باشد بی نمک اکنون حنین


هست غفلت بی نمک تر زان یقین

هم چنین هم بی نمک می نال نیز


که ذلیلان را نظر کن ای عزیز

قادری بی گاه باشد یا به گاه


از تو چیزی فوت کی شد ای اله

شاه لا تاسوا علی ما فاتکم


کی شود از قدرتش مطلوب گم